Wat remt de groei van de Britse datacentermarkt?

Dit voorjaar verscheen een analyse van de Britse datacentermarkt waarin bekende en minder bekende hindernissen zijn benoemd. Factoren die de groei remmen van een sector die roept dat het wordt overladen met vraag waaraan het niet kan voldoen.

Op het eerste gezicht lijkt de analyse heel erg op wat in andere landen is gepubliceerd. Regelgeving op nationaal en lokaal niveau voorkomt dat er snel gebouwd kan worden. En als dat wel al mogelijk is dan ontbreekt het gevraagde vermogen van het stroomnetwerk.

Voor wat het waard is stellen de auteurs dat datacenters in het VK aanhikken tegen wachttijden tot 2040. Pas dan is er op de plekken waar men schijnbaar wil bouwen voldoende stroom aanwezig. Dat is dus een ander verhaal dan in Amsterdam waar de deur tot 2030 dicht is voor nieuwe datacenters of Frankfurt waar krapte op het stroomnet voor vertraging zorgt.

Het opvallende aan de analyse is dat men deze bijzonder lange wachttijd weliswaar als eerste bottleneck noemt, maar ook op andere uitdagingen wijst.

Er is uitleg gegeven over de “planned security and resilience regulations”. Dat betekent zoveel als dat het streven van de regering datacenters als kritieke infrastructuur te bestempelen zal leiden tot meer compliance eisen, meer en andere investeringen en hogere kosten. In hoeverre dat klopt is niet duidelijk, maar het is wel goed dat het als aandachtspunt is benoemd.

Een ander punt dat (kort) aandacht krijgt is “The UK’s long-standing stance against data localisation could be placed under strain”. Hier wordt makkelijk overheen gelezen, maar de auteurs stippen daar iets aan waar in de Britse pers betrekkelijk weinig over wordt gepubliceerd.

Sinds Brexit is het voor EU bedrijven minder aantrekkelijk geworden data in Britse datacenters op te slaan. Dat gold in eerste plaats voor data met persoonsgegevens (AVG!), maar ook data met bedrijfsgegevens of intellectueel eigendom was beter in de EU te houden.

Door bestaande en nieuwe wetgeving is de Britse datacentermarkt minder aantrekkelijk voor buitenlandse klanten. Daarboven op komt dat de Britse regering vooralsnog te weinig regelt om belangrijke data verplicht in het eigen land te houden.

Zie daar een wezenlijk verschil tussen het VK en de EU lidstaten. Regionale en nationale datacenters in de EU profiteren van de discussies over digitale soevereiniteit en resilience. Voor de Britse datacentermarkt is die aanjager van business nog zo goed als non-existent. Anders gezegd daar ontbreekt binnenlandse vraag naar dienstverlening door specifiek nationale aanbieders.