Gemeente Rostock kiest voor eigen datacenter vanwege digitale soevereiniteit.

In de Duitse havenstad Rostock is de eerste steen gelegd voor een nieuw datacenter. Voor de stad is dat groot nieuws, in de regio en alles daarbuiten is het persbericht waarschijnlijk niet opgevallen. Misschien is dat onterecht als beter naar de melding wordt gekeken.

Rostock telt ruim 210.000 inwoners, heeft een universiteit, hoge school, vestiging van het Max Planck instituut en meerdere ziekenhuizen. Dat een stad van deze omvang een eigen datacenter nodig heeft is niet direct logisch, maar dat verhaal is anders als naar de genoemde instellingen wordt gekeken.

Wat er in Rostock gebouwd wordt is een datacenter deels bestemd voor de gemeente en deels voor de onderwijs- en zorginstellingen. Dat zullen niet de enige klanten zijn, een deel van de ruimte wordt als commerciële colocatie faciliteit in de markt gezet. Een dergelijke combinatie komt vaker voor, maar dat geldt niet voor het volgende.

De stad motiveert de bouwopdracht nadrukkelijk als noodzakelijke stap naar meer digitale soevereiniteit. Het is de eerste keer in Duitsland dat bij nieuwbouw dit argument als eerste wordt genoemd.

Anders dan normaal is ook de gekozen constructie, waarbij de stad uit eigen middelen financiert, een derde partij de bouw doet en het beheer in handen komt van Deutsche Telekom. Aangezien een datacenter veel stroom nodig heeft, is die leverancier ook onderdeel van de gekozen constructie. De stroomaanbieder is het eigen gemeentelijke nutsbedrijf dat daarmee een grote klant wint voor de eigen groene stroom.

Met een vermogen van 300 KW is dit geen bijzonder grote locatie, maar juist dat maakt dit project zo interessant. Is dit een edge datacenter, is het een rekencenter met wat externe klanten? Of is dit in de eerste plaats een concrete invulling op datacenterniveau van het begrip digitale soevereiniteit?

Fotos: Amt für Digitalisierung und IT en https://norden.social/@HROrathaus